Sommige plekken blijven je bij, niet om één groot moment, maar om alle kleine avonden die zich er hebben opgestapeld. Voor ons is restaurant La Traviesa in Salobreña zo’n plek. We hebben er door de jaren heen veel mooie avonden doorgebracht, meestal om één reden: de flamenco.

La Traviesa ligt in het historische centrum van Salobreña, vlak bij de Paseo de las Flores. Het ligt aan de Calle Antequera, tegenover de Paseo de las Flores en vlak bij het Moorse kasteel. Het is een echt mirador-restaurant: vanaf het terras kijk je uit over de bergen van de Sierra Nevada. Geen zeezicht, maar een weids panorama over het Andalusische binnenland dat minstens zo indrukwekkend is. De zwarte smeedijzeren poort onder het bord met sierletters, de witte muren, de Andalusische tegels en de planten bij de ingang, je stapt er binnen en je bent meteen ergens anders.

Het interieur mengt een beetje vintage met eigenzinnige details; op sommige plekken loopt de rotswand van de heuvel gewoon door tot in de zaak. Op de muur een geschilderd Andalusisch tafereeltje, achter de bar de flessen op een rij, en buiten de stoeptekens die de avond aankondigen.

De flamenco-avonden waren voor ons het hoogtepunt. Een gitarist, een zanger, dansers en dan eindelijk de danseressen, in die prachtige lange jurken met volants, rood en glanzend onder de lampen. Voor volwassenen is het wachten op zo’n optreden onderdeel van de avond: een drankje, wat tapas, de sfeer.

Voor een kleintje duurt dat wachten alleen wel érg lang.

Onze dochter zat er telkens bij, helemaal klaar voor de voorstelling, en wachtte geduldig tot het zou beginnen. Maar de avonden in Spanje starten laat, en de flamenco nog later. Op een gegeven moment werden de oogjes zwaar. En dan gebeurde het mooiste: ze viel gewoon in slaap, soms languit op de stoelen, soms onderuitgezakt tegen de muur, met haar krullen voor haar gezicht.

Maar naar huis? Geen sprake van. Hoe moe ze ook was, ze wilde blijven. Ze wilde wachten op “de dames in de mooie jurken”. Dus sliep ze een stukje, werd ze wakker als de muziek begon, en keek ze met grote ogen naar de danseressen, om thuis weer rustig verder te dommelen. Het is precies het soort herinnering waar we nu om moeten lachen.

Een van de avonden die ons het meest is bijgebleven, was de jaarwisseling van 2015 naar 2016. Op het stoepbord buiten stond het al aangekondigd: “Feliz 2016”, een show flamenco met gitaar, zang en dans, van half tien tot half twaalf ’s avonds. Een nieuw jaar inluiden in een sfeervol dorpsrestaurant, met live flamenco en uitzicht op de bergen, en voor elke klokslag een druif, beter kun je het bijna niet bedenken.

Dit is wat een verblijf in Salobreña anders maakt dan een doorsnee zonvakantie. Geen groot toeristisch spektakel, maar het echte, lokale leven: een familierestaurant in het oude dorp, live muziek op een doordeweekse avond, en een kind dat tegen de slaap vecht omdat het de danseressen niet wil missen. Het zijn die avonden die je je jaren later nog herinnert.

Mocht je ooit zelf in Salobreña zijn: ga op een flamenco-avond langs (vaak op maandag) in het centrum, zoek een plekje op het terras met bergzicht, bestel iets te drinken en laat de avond komen zoals hij komt. En als je kleintjes meeneemt, laat ze gerust wachten op de dames in de mooie jurken. Misschien vallen ze in slaap. Maar ze zullen het zich herinneren.